هر چیز که از دهانم بیرون می آید این است:

ی توپ دارم قل قلی ِ ...

بیا مرا هرجایی که دوست داری ببر.

ولی می دانم که اخرش جسم مرده ی من راجلوی سگ هاولاش خورهامی اندازی وباقی مانده ی ان رالابه لایه ی

یک چیزلزج بگذار.

ای مهتاب بیا من را ببر اخرخط.

حس می کنم در مذاب می سوزم ویک کسی به من می خندد.

شاید مردگان یاشایدخودم.

تنها در ساحل بهتر از با تو بودن

مورچه ها تکه نان خشکی را همچنان با اشتها می خورند باز وضعشان بهتر از بچه های گداست .آن دست های خشک و پیری که دراز است ، چشم های دوخته شده به کیف مردم و فحش های زیر لب...

لبهایم یاری نمی کنند لبخند می زنند.

حیات یک گل هم ندارد.

گل نازم که نام مادرم رویش بود هلاک تشنگی و پرپر شد.

دانه ای از قاصدک در هوا پروازی کرد که باران گرفت

و مثل یک پروانه مرد.

دریا بوی آسمان می دهد،

وقتی ماهی در عکس ابر ها شنا می کند،

و در زیر جلبک ها قدم بر می دارد.

ادب را از که آموختی؟

از پسرکی که در نقاشی اش خورشید را سیاه کشیده بود

برای این که پدرش زیر آفتاب نسوزد.

دلم پرواز می خواهد

یک پرواز جانانه

اتوبوس مرگ مرا جا گذاشته و رفته

ولی تاکسی عشق تازه به من رسیده.

دست هایم سرد شدند

ترسم به خودم غلبه کرده که تو بیایی

تو بیایی و خاطراتم به خودم برگردد

تو بیایی و چشم دلم کور شد

پس نیا ، نمی خواهم ببینمت!

عکست توی آلبومم هست

بسوزانمش خودم هم می سوزم.

پاره اش کنم از خود بی خود می شوم.

خیسش کنم خفه می شوم.

حبسش کنم ، می میرم.

در وسط بیابان عرقم در آمده است. بعد از یک شب و یک روز از پا افتادم و به یک کوه رسیدم . کوه برفی بود و هوا هم گرم. با پای برهنه و لباس پاره به کوه سرد رفتم . بعد از این که تا وسط های راه رفتم یک دفعه بی هوش شدم و همان جا افتادم. دو روز بعد پاشدم و به راهم ادامه دادم. واقعا کار سختی بود. ولی به قله که رسیدم قل خوردم و به پایین پرتاب شدم . وقتی پاشدم دیدم که در آسمان در حال پروازم. در جاده بهشت منتظر بودم که خدا بیاید و تکلیف مرا روشن کند ولی هیچ وقت نیامد. همان جا ماندم . بیست سال گذشت خدا آمد و مرا در سر جای قبلی ام گذاشت. در وسط بیابان عرقم در آمده است. سر چه کسی را گول میزنم؟ در وسط بیابان هستم ولی هیچ خبری از رویایم نیست که مرا با خود به آسمان ببرد و کارم را تمام کند. ای رویا کجایی واقعا دلم تنگ شده.

هوا کم کم رو به سردی می رفت. برگ های درختان با نوازش باد بر زمین می افتاد . بچه ها با شور و شوق بسیار به راه می افتادند. از این که می خواستم به کلاس بالاتر بروم خیلی خوشحال بودم . به مدرسه رسیدیم . با دیدن دوستانم خاطرات گذشته یاد آوری شد . کتاب های درسی نو ما را به خود می خواند. از دیدن آموزگارم بسیار شاد شدم . از دیدن مدیر خوشحال شدم . و به کلاس رفتم. وقتی با معلم جدیدمان آشنا شدیم در مدرسه ی ما جشن با شکوهی بر ژا شد.... بعد به خانه برگشتم.

آتش گرفتم از این زندگی

می خواهم از پنجره بیرون بپرم

تا شاید آتشم خاموش شود

      ......

کفش های پاره پاره

بندهای نا بسته

نا امید کننده برای یک فقیر است

     ......

من کودکی هستم آرام

اما درونم پر از های و هوی است

خاطرات من مثل یک گل رز است

هر کس که آن را ببوید

یاد لحظات خوب زندگی می افتد

پدرم ۱۰ روز به من مهلت داده که یه شعر بگم . خب چی بگم؟ کا آسونی نیست. باید فکر کنم. یک ساعت . دو ساعت. ولی به نتیجه نمیرسم. یه کاغذ میارم و خط خطی اش می کنم تا به فکرم کمک کند. این کار جیمی نوترون بود. خب من که جیمی نوترون نیستم؟ من خودم هستم.

یک روز خواستم با دوستم بازی کنم همان موقع که زنگ در را زدم به خودم گفتم حوصله داری ها! بعد از دوستم عذر خواهی کردم و ـمدم خانه که بخوابم چون همه خوابیده بودند. تا دراز کشیدم یک حس خیلی بدی به من دست داد و سریع  پاشدم . اعصابم خرد شده بود. مادرم را بیدار کردم.مادرم گفت برو رد کارت. دیگر خیلی غمگین شدم و رفتم گوشه اتاق و گریه کردم تا خوابم برد... وقتی پا شدم دیدم تولدم است.

و همه ی این های که گفتم در یک خواب خیلی بد بد بد اتفاق افتاده بود.

یکی بود یکی نبود. زیر گنبد کبود. روزی خرس چاق از  کنار درختی می گذشت. کندوی عسلی را دید و صاف به طرف آن رفت و سرش را در کندوی عسل برد. همن طور که داشت عسل می خورد خوابش برد و سرش در کندو ماند. از خواب بیدار شد و دید دماغش در حال سوختن است و زنبورها دسته جمعی یک جا جمع شده اند و تند تند او را نیش می زنند. خرس چاق که خیلی دردش آمده بود نعره ای کشید و تا آمد شرش را از کند بیرون کند دید ای وای سرش گیر کرده است حالا از آن طرف هم زنبور ها تند تند نیشش می زنند و دوباره نعره ای کشید و یک زنبور گوشش را نیش زد . خرس تازه فهمیده بود که هر چه نعره می کشد زنبور ها بدتر می کنند و آن قدر چیزی نگفت تا سرش بوم صدا کرد.

نتیجه های اخلاقی:

۱- هیچ وقت نخواهید که خرس باشید

۲ـچاق نشوید تا جایی گیر بیفتید

۳ـوقتی عسل یا چیزی عسلی دیدید هول نکنید

۴ـ اگر روزی زنبور عسل شدید هیچ وقت نیش نزنید چون می میرید

جمعه برایم تنفر آور است. چون به اندازه ی سه روز مشق دارم. در خانه هم حوصله ام سر می رود. خلاصه اوضاع خیلی خراب است. هر پنجشنبه که یادم می آید فردایش جمعه است٬ خیلی کسل می شوم و آرزو می کنم فردایش شنبه باشد. می دانم جمعه تعطیل است اما کسل کننده است. جمعه ها برای بزرگ ترها همه اش خورد و خواب است ولی برای کوچک ترها کار است. بچه ها چه گناهی دارند که باید جمعه ها به اندازه سه روز مشق داشته باشند؟ ای معلم ها تا حالا فکر کرده اید که آیا این بچه ها نباید یک روز استراحت کنند؟ بچه ها چه گناهی  کرده اند این همه مشق بنویسند و رونویسی کنند؟

کلمه ای باید بگویم که به شعرم بخورد

اما چه کلمه ای؟ و چه شعری؟

خودت بنویس پدر

من نمی توانم

گیج شده ام

حرف هایم را بنویس

خوب است آیا؟

می خواهم حرفی درباره خودم بگوییم

درباره کودکی ام

یعنی حالا بزرگ شده ام

کاش می شد دوباره به شکم مادرم برگردم

آن جا امن تر بود

آن جا نه دزدی بود نه خانه ای که دزدی شود

نه اعدامی بود نه دردی بود نه گرسنگی بود و نه بی پولی

اما اینجا رییس جمهوری هست که دستور می دهد

راستی انسان ها که رییس جمهور می شوند فکر می کنند که همه چیز شده اند

دستورهای درست می دهند

دستورهای غلط می دهند

فکر می کنند از آدم های دیگر قوی تر هستند

اینجا رییس جمهوری هست که آزادی را نمی فهمد

اینجا رییس جمهوری هست که نمی داند در مملکت چه می گذرد

همه مردم انگار در یک قوطی کبریت زندانی شده اند

این یک جور اعتراض است

اگر من رییس جمهور بشوم نمیگذارم مردم در قوطی زندانی باشند

اگر رییس جمهور بشوم با مردم حرف میزنم

و به خبرنگاران همه اش نمی گویم: الان نه! الان نه! مصاحبه نداریم!

 پی نوشت

یه ماه دیگه میرم کلاس

نه چکمه دارم نه لباس

آی آدما چیکار کنم؟

خر روی خر سوار کنم؟

هوار کنم هوار کنم

پول بابام تموم شده

خرج خوراک و نون شده

همه ی چیزا گرون شده

هوار کنم هوار کنم

شما بگین چیکار کنم؟

تولدم مبارک

 کاش

 جای آن درخت ها بودم

اگر

قطعم

نمی کردند!

ماسوله...تابستان ۸۷

برق رفت

برق رفت

برق دوباره رفت

من حوصله ندارم

می خواهم کار خودم را بکنم

فقط همین

می خواهم یک قدم بردارم

می خواهم چیزی بسازم

یک پیچ گوشتی به من بدهید

و کمی آهن

شاید موتور برقی بسازم تا تمام دنیا را روشن کند

تا ... اداره برق بسوزد

هر کسی که به دنیا می آید یا خوشبخت است یا بد بخت

من آدم خوشبختی هستم

چون امضای شما مثل امضای من نیست

چون توانستم غول پرنس ۲ را بالاخره بکشم.

 مهربانم من به شما افتخار می کنم

دعا می کنم خدا صد سال شما را برای من نگه دارد

روزت مبارک

ماه را ببین...

چقدر قشنگ است.

و آن ستاره ها که دانه دانه در آسمان چیده می شوند.

صبح که می شود٬

فرشته ها می آیند ستاره ها را می چینند٬

تا آسمان  آبی بماند.

به تو تبریک می گویم

روز توست

خوشحالم

برای آن که روز روز توست

مادرم

تو فرشته ای هستی در آسمان خانه که مهربانی می بخشی

مادرم

تو بوی گل می دهی

گل محمدی

من یک سکه بودم در جیب یک مرد. خوشبخت بودم. دوست داشتم. ولی یک روز خیلی بد، آن مرد که در جیبش بودم مرا فروخت به یک ماست و یک مرد دیگر مرا در صندق پول انداخت. در آن صندوق دوست های زیادی پیدا کردم. صندوق تاریک بود و دلم گرفته بود. به پول کاغذی ها گفتم : قلاب می گیرید فرار کنم؟ پول کاغذی ها گفتند حتما. و همین کار را کردند. ولی از شانس بدم گوشه مغازه افتادم و دیگر هیچ کسی مرا پیدا نکرد.

یه خبر جدید...کلیک کنید